" Η ΚΕΜΕΝΤΖΕ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ" ΟΜΕΡ ΑΣΑΝ

Οι εκδόσεις IASON BOOKS σας προσκαλούν την

Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου, 2016, ώρα 19:30 [1]
στο ΠΟΛΙΣ Art Cafe ( Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα)
στην παρουσίαση του βιβλίου με τίτλο
"Η Κεμεντζέ Του Νίκου" του Ομέρ Ασάν

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

Ο κύριος ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΑΛΑΝΙΔΗΣ - Ο
Πρόεδρος της Επιτροπής Ποντιακών
Μελετών

Ο κύριος ΒΛΑΣΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ - Ιστορικός &
Συγγραφέας

Ο κύριος ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-
Συγγραφέας & Εκδότης

Ο κύριος ΟΜΕΡ ΑΣΑΝ - συγγραφέας του
βιβλίου

Και η ηθοποιός ΑΝΝΑ ΤΖΑΝΑΚΑΚΗ θα
διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο.
Την παρουσίαση θα συντονίσει η κυρία
ΕΛΙΖΑΒΕΤ ΧΑΡΙΤΩΝΙΔΟΥ ΚΟΒΗ

Η τραγουδίστρια ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΒΕΤΤΑ, με
τον συνθέτη ΓΙΑΝΝΗ Κ. ΙΩΑΝΝΟΥ στο
πιάνο, μαζί ο τραγουδοποιός ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΕΡΑΤΕΙΝΟΣ και ο τραγουδιστής ΠΑΝΟΣ
ΛΑΜΠΡΙΔΗΣ θα ομορφύνουν με υπέροχα
τραγούδια τους την παρουσίασή μας.

Για επικοινωνία: +306973713809

ΠΗΓΗ : https://www.facebook.com/Zoumpoulandis/?fref=ts

ΕΚΔΗΛΩΣΗ με τον κο Κ.ΧΑΤΖΗΦΩΤΕΙΝΟ στο 1ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ του 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

Τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2014 στη Βιβλιοθήκη του σχολείου μας , του 1ου Γυμνασίου Χαλανδρίου, ο κος Κωστής Χατζηφωτεινός, συγγραφέας μεταξύ άλλων και του αγαπημένου μας «Νισάφι πια», μίλησε στους μαθητές της Γ τάξης για το ρατσισμό , τα στερεότυπα, τη διαφορετικότητα και τη στάση μας προς τον «άλλον». Τα παιδιά ευαισθητοποιήθηκαν  και ακολούθησε ένας γόνιμος διάλογος. Ήταν ένα όμορφο και εποικοδομητικό πρωινό. 

Ακολουθεί η ομιλία του συγγραφέα, που έδωσε και το έναυσμα για τη συζήτηση, καθώς και φωτογραφίες από την εκδήλωση.

  Είμαι ευτυχής, θέλω πριν ξεκινήσω να πω, που επισκέπτομαι για δεύτερη φορά το σχολείο που χτίστηκε χάρη στη δωρεά της Σεβαστής Καλλισπέρη, και οφείλω γι’ αυτό να ευχαριστήσω τους καθηγητές σας για την πρόσκλησή τους. 

   Η χώρα μας, όπως σας είναι γνωστό, έχει μια μακραίωνη ιστορία που την κοσμούν πολλά και θαυμαστά κεφάλαια, με κορυφαία σίγουρα εκείνα που αναφέρονται στη λαμπρή περίοδο της αρχαίας Ελλάδας, με τον ασύγκριτο πολιτισμό, την εκπληκτική άνθιση των Γραμμάτων και των Τεχνών και την πρόοδο όλων των επιστημών. Ζηλευτές πνευματικές κατακτήσεις που προκαλούν και σήμερα τον παγκόσμιο θαυμασμό και την δική μας υπερηφάνεια, που θα την έχετε κι εσείς, φαντάζομαι, και θα έχετε ακούσει, σίγουρα, πολλούς γύρω σας να υπερηφανεύονται για τους αρχαίους μας προγόνους. Η υπερηφάνεια αυτή είναι σημαντικός παράγοντας προόδου όταν μας οδηγεί στο να θέλουμε να τους μοιάσουμε και να δημιουργήσουμε κι εμείς ανάλογο πολιτισμό στις μέρες μας. Μπορεί όμως και να μας εκθέσει, όταν είναι μια κούφια προγονολατρία χωρίς αντίκρισμα σ’ αυτό που είμαστε εμείς σήμερα. Και το συναντούμε συχνά αυτό, δυστυχώς. Ένα σχετικό ποίημα λέει:

                               Των αρχαίων, αλλά μόνο των σοφών,

                    κατ’ ευθείαν απόγονοι οι σύγχρονοι Έλληνες

            νοιώθουμε υπερήφανοι που όλοι στον κόσμο για κείνους μιλούν.

                    Και τι που δεν τους διαβάσαμε ακόμη;

                    Ως φυσικοί κληρονόμοι, σε μας καταλήγει

                    (κι ας είμαστε λίγοι)

                    ο παγκόσμιος θαυμασμός!

   Έτσι νομίζουν, πράγματι, αυτοί προς τους οποίους κάνει την κριτική του ο ποιητής. Και δεν είναι λίγοι, δυστυχώς. Η υπερηφάνεια σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι παρά “ένα πουκάμισο αδειανό” που λέει και ο Σεφέρης.

   Οι αρχαίοι μας πρόγονοι πίστευαν στο Δωδεκάθεο, βέβαια, αλλά ήθελα, παρόλα αυτά, να σταθώ σε ένα από τα προσωνύμια του Δία. Το Ξένιος. Ξένιος Ζευς. Εκείνος που προστάτευε τους ξένους, δηλαδή. Ανάλογα ήταν και τα αισθήματα των πιστών. Ο ξένος που κατέφευγε σ’ ένα τόπο, με ειρηνικούς σκοπούς, φυσικά, ήταν ιερό πρόσωπο που έπρεπε να το βοηθήσουν και να του συμπαρασταθούν.

   Στην πόλη Καμάρα της Ανατολικής Κρήτης, την περίοδο του λαμπρού επίσης Μινωικού πολιτισμού, ζούσε ένα ζευγάρι απλών ανθρώπων, ο Απελλάς και η Ρόδα. Από το ρόδο, το τριαντάφυλλο, δηλαδή, το όνομα της γυναίκας. Η ύπαρξή τους έγινε γνωστή σ’ εμάς από το επίγραμμα που βρέθηκε πάνω στην επιτύμβια στήλη του τάφου τους. Ακούστε το σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση, για να μην σας δυσκολέψω με τα αρχαία ελληνικά:

                              Ο Απελλάς του Πάτρωνος

                             και η Ρόδα, η σύζυγός του,

                             κάτω απ’ αυτήν εδώ τη γη κοιμούνται.

                                          Καλή μαζί τους στάθηκε η ζωή

                                          κι υπήρξαν καταδεχτικοί

                                          μ’ όλους τους συμπολίτες

                                          κι αγαπητοί από τους ξένους.

                                          Χαίρε Καμάρα πόλη μας

                                          παντοτινά να ευημερείς

                                          για να χαιρόμαστε κι εμείς,

                                        αν χαίρονται και οι πεθαμένοι… 

   Αυτά είχαν πει να γράψουν στον τάφο τους ο Απελλάς και η Ρόδα. Και ποιες ήταν οι αρετές τους, που τις είχαν σε μεγάλη υπόληψη, και ήθελαν μ’ αυτές να τους θυμούνται οι συμπατριώτες τους; Το ότι «υπήρξαν καταδεχτικοί με όλους τους συμπολίτες τους και αγαπητοί από τους ξένους.»

   Τις αξίες αυτές μας τις διδάσκει και ο χριστιανισμός με εκείνα τα αξεπέραστα «Αγαπάτε αλλήλους» και «Αγαπάτε τους εχθρούς ημών» του Χριστού, που είναι όμως άπιαστο όνειρο ακόμη. Η παγκόσμια ιστορία είναι γεμάτη από ανθρωποκτόνους πολέμους, που συνεχίζονται και σήμερα, δυστυχώς.

   Αλλά και εμείς έχουμε μελανές σελίδες στην ιστορία μας, που εγώ τουλάχιστον, που είμαι οπαδός της ρήσης του Διονυσίου Σολωμού που λέει πως «το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές» δεν συνηθίζω να κρύβω. Εννοώ τις διχόνοιες, τους εμφυλίους πολέμους και τις δικτατορίες που έχει περάσει η πολύπαθη χώρα μας. Με ιδιαίτερη προσοχή και χωρίς πάθος οφείλουμε να στεκόμαστε σ’ αυτά τα γεγονότα και να τα μελετούμε με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα και αντικειμενικότητα με σκοπό να διδαχθούμε από τα λάθη των προηγούμενων και να μην τα αφήσουμε να συμβούν και επί των ημερών μας, και επί των δικών σας ημερών. Αυτό σημαίνει αγαπώ την πατρίδα μου και θέλω το καλό της. Αγαπώ την πατρίδα μου, όμως, δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση μισώ την πατρίδα του άλλου.

   Εδώ θέλω να σας διηγηθώ την προσωπική μου ιστορία. Έχω μικρασιατική καταγωγή. Ο παππούς μου, ένας ήσυχος νοικοκύρης που κοίταζε τη δουλειά του και δεν πείραξε κανέναν ποτέ του, αναγκάστηκε ξαφνικά να πάρει την οικογένειά του, να εγκαταλείψει άρον άρον τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε, και να βγει στον απάνθρωπο δρόμο της προσφυγιάς αφήνοντας πίσω το σπίτι του με όλα του τα υπάρχοντα και την αγροτική του περιουσία. Στη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως ονομάστηκαν αργότερα τα δραματικά γεγονότα του 1922, έγινε αυτό. Δώδεκα χρονών ήταν ο πατέρας μου τότε. Περιπλανήθηκαν από νησί σε νησί στις Κυκλάδες προσπαθώντας να βρουν ένα φιλόξενο τόπο να μείνουν, αλλά δεν ήταν εύκολο και για την Ελλάδα τότε, που δέχθηκε ένα τεράστιο κύμα ενάμιση εκατομμυρίου προσφύγων από την Μικρά Ασία, πέθανε και η γιαγιά μου στην Ίο, κάνοντας ακόμη πιο τραγική την κατάσταση του παππού μου, που έπρεπε να φροντίσει μόνος τα έξι παιδιά του και να τους βρει τροφή και στέγη, τα κατάφερε κάποτε, όμως, για να μην σας λέω πολλά, και ξαναρίζωσε στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης, όπου και γεννήθηκα εγώ.

   Μεγάλωσα με τις ιστορίες της χαμένης μας πατρίδας, που ήταν για μένα κάτι σαν τον χαμένο παράδεισο των ανθρώπων, έκανα την δική μου οικογένεια στη συνέχεια, και κάποια στιγμή αποφάσισα να επισκεφθώ τη Μικρά Ασία για να γνωρίσω τα θρυλικά για μένα μέρη στα οποία ζούσαν και μεγαλουργούσαν οι πρόγονοί μου. Με επιφυλάξεις και δισταγμούς, πρέπει να ομολογήσω, αφού οι άνθρωποι που θα συναντούσα εκεί ήταν αυτοί που μας νίκησαν στον πόλεμο, οι εχθροί μας, δηλαδή, στα χέρια των οποίων βρισκόταν, εκτός των άλλων, και το σπίτι του πατέρα μου. Οι εμπειρίες μου ήταν τέτοιες όμως, που με έκαναν να επανεξετάσω πολλά πράγματα από τότε. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού του πατέρα μου είναι φίλος μου σήμερα, που με παίρνει στο τηλέφωνο και μου παραπονιέται πως τον ξέχασα, αν καθυστερήσω να πάω και να μείνω στο σπίτι του πατέρα μου, όπως το λέει κι αυτός. Μια πανέμορφη πανσιόν που τη λένε Μέδουσα είναι αυτό το σπίτι τώρα. Με μια δίγλωσση πινακίδα που πληροφορεί τους επισκέπτες του πως βρίσκονται στο σπίτι της Ελληνοτουρκικής Φιλίας, με ένα μικρό μουσείο ενθυμημάτων σε ένα του δωμάτιο, στην κεντρικότερη θέση του οποίου βρίσκεται η φωτογραφία της οικογένειάς μου, και με ένα μεγάλο και καλοφροντισμένο κήπο ολόγυρα, στον οποίο διοργανώνουμε εξαιρετικές μουσικές και λογοτεχνικές βραδιές όποτε πάω. Την πανσιόν αυτή την έχει επισκεφθεί και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και έδωσε τις ευχές του στον ιδιοκτήτη του γι’ αυτά που κάνει για την ειρηνική συνύπαρξη και την αγάπη των ανθρώπων.

   Στον Μικρασιατικό Γέροντα, όπως έλεγαν οι δικοί μου το χωριό τους, ή στο Didim, όπως λένε τη σημερινή πόλη των 26.000 κατοίκων οι Τούρκοι, ονομασία που προέρχεται από την ελληνική λέξη δίδυμα, λόγω του εντυπωσιακού μνημείου του Διδυμαίου Απόλλωνα που δεσπόζει στην περιοχή, εγώ είμαι επίτιμος δημότης σήμερα, έπειτα από απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης. Και δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός πως είμαι επίτιμος δημότης εκεί απ’ όπου έφυγε κυνηγημένος ο πατέρας μου. Χρειάζεται όμως να ανοίξουν περισσότερο τα μυαλά των ανθρώπων για να συμβαίνουν αυτά. Ο ίδιος δήμαρχος ανακαίνισε και την μικρή εκκλησία της αγίας Σοφίας, που ήταν έτοιμη να καταρρεύσει. Πρόσφυγας κι εκείνος στο Ντιντίμ, ξέρει πως νιώθουμε οι Έλληνες όταν πηγαίνουμε εκεί, και αποφάσισε να την φτιάξει, για να μας ευχαριστήσει και να μας τιμήσει, όπως μου είπε.

   Για όλα αυτά τα σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν από τότε στη ζωή μου, μου διεύρυναν τους ορίζοντές της και μου την έκαναν πλουσιότερη, έγραψα αργότερα το βιβλίο ΝΙΣΑΦΙ ΠΙΑ που αφιέρωσα στην ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων. Δεν είναι της ώρας όμως να πω περισσότερα γι’ αυτό, τα πρόσωπα που περιγράφω και τον θετικό τους ρόλο στη διαμόρφωση των σημερινών μου απόψεων. Με μια αρνητική εμπειρία θα τελειώσω, αντίθετα. Ένα περιστατικό που συνέβη σ’ εμένα και σε ένα Τουρκοκρητικό φίλο που με συνόδευε σε ένα ταξίδι μου στη Σμύρνη.

   Τουρκοκρητικούς λέμε τους μουσουλμάνους Κρητικούς που έφυγαν αναγκαστικά από την Κρήτη και εγκαταστάθηκαν στην Τουρκία ύστερα από τη συμφωνία ανταλλαγής των πληθυσμών που εφαρμόστηκε μετά το 1922. «Μιλούν θαυμάσια ελληνικά κι έχουν μεγάλη νοσταλγία για το νησί τους» όπως γράφει στο ημερολόγιό του και ο Γιώργος Σεφέρης. Το ίδιο και ο δεύτερης γενιάς Τουρκοκρητικός φίλος μου με τον οποίο πήγα στη Σμύρνη για ένα μαγαζί παραδοσιακών μουσικών οργάνων που ενδιαφερόμουν εγώ. Χαθήκαμε όμως μέσα στα στενά της πολύβουης πόλης και δεν μπορούσαμε να το βρούμε μέχρι που συνάντησε κάποιον γνωστό του ο φίλος μου, ο οποίος και προθυμοποιήθηκε όχι μόνο να μας δείξει πώς να πάμε, αλλά και να μας πάει ο ίδιος στο μαγαζί που ψάχναμε. Είχε, όμως, την ατυχή, όπως αποδείχθηκε, έμπνευση να με συστήσει στο δρόμο στον γνωστό του ο φίλος μου, και άλλαξαν δραματικά τα πράγματα και η φιλική διάθεση του συνοδού μας. Αρνήθηκε το χέρι που του είχα απλώσει, και έφυγε φανερά ενοχλημένος λέγοντας διάφορα, ίσως και βρισιές, που δεν καταλάβαινα. Θιγμένος ο φίλος μου από την αγενή συμπεριφορά του γνωστού του, τον πήρε από πίσω και τον σταμάτησε πιο πέρα ζητώντας να του εξηγήσει τη στάση του. Φανερά στενοχωρημένος επέστρεψε σε μένα. Από ένα χωριό που είχαν κάψει οι Έλληνες στρατιώτες, του είπε πως ήταν, πως δεν είχαν σεβαστεί ούτε τους άμαχους γέρους του χωριού και τους σκότωσαν όλους, ανάμεσα στους οποίους και την ανήμπορη γιαγιά του, που ήταν η καλύτερη γυναίκα του κόσμου…

   Αυτός ήταν ο λόγος που αρνήθηκε να μου δώσει το χέρι του και να με εξυπηρετήσει, όταν άκουσε πως είμαι Έλληνας.

   Μ’ αυτό το περιστατικό επέλεξα να τελειώσω και να ζητήσω την γνώμη σας για το δίκιο ή το άδικο, το δικαιολογημένο ή το αδικαιολόγητο αυτής της συμπεριφοράς. 

" ΟΙ ΔΥΟ ΟΧΘΕΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ"

Έκθεση: «Οι δύο όχθες της νοσταλγίας»

Την έκθεση «Οι δύο όχθες της νοσταλγίας» που διοργάνωσε το Ίδρυμα Ανταλλαγέντων της Λωζάννης με έδρα την Κωνσταντινούπολη, πρόκειται να φιλοξενήσουν στη Θεσσαλονίκη το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας - Θράκης (ΛΕΜΜ-Θ) και το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού (ΙΑΠΕ) του Δήμου Καλαμαριάς.

Η έκθεση αυτή βασίζεται σε προφορικές μαρτυρίες και φωτογραφίες Ελλήνων και Τούρκων που οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους υποχρεώθηκαν να εκπατριστούν από τη γενέθλια γη, με τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 και τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923. 

Η ελληνοτουρκική σύμβαση της Ανταλλαγής των Πληθυσμών αποτελεί μια πρωτοφανή ρύθμιση στην παγκόσμια ιστορία, καθώς εκπατρίστηκαν αναγκαστικά, χωρίς δυνατότητα επιστροφής και με μοναδικό το κριτήριο της θρησκείας, περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι - 1.500.000 ορθόδοξοι χριστιανοί και 500.000 μουσουλμάνοι.

Η προφορική εξιστόρηση στιγμών, που αναδιοργάνωσαν σε συνθήκες δραματικές τη συλλογική ζωή, διαπερνά το πλαίσιο της επίσημης ιστορίας με τη δύναμη του πραγματικού πρωταγωνιστή της Ιστορίας: του ανθρώπινου πόνου. Η κοινή παρουσίαση της έκθεσης στη Θεσσαλονίκη από δύο σημαντικά ιδρύματα της πόλης, αποσκοπεί στην αλληλογνωριμία ανάμεσα σε δυο πληθυσμούς που μοιράστηκαν τη δραματική εμπειρία της υποχρεωτικής μετακίνησης και αποτελεί συνεισφορά σε μια νέα οπτική της ιστορίας. Μια ματιά που κρατά αποστάσεις τόσο από μια υπέρμετρα εθνικιστική αφήγηση, όσο και από μεταμοντέρνες απόπειρες που ισοπεδώνουν τις διαφορετικές εμπειρίες. Κοινό σημείο στις προφορικές μαρτυρίες των προσφύγων αποτελεί το παράπονο να γεννιέσαι σε μια χώρα, να μεγαλώνεις σε άλλη και να αισθάνεσαι ξένος και στις δύο.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν στο Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο στις 14 Ιουνίου, στις 8.00 το βράδυ. Θα χαιρετίσουν οι Δήμαρχοι Καλαμαριάς Θεοδόσης Μπακογίδης και Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, η Πρόεδρος του ΛΕΜΜ-Θ, Μαριάννα Βιλδιρίδη-Χατζητώλιου και ο Πρόεδρος του ΙΑΠΕ, Σωτήρης Γεωργιάδης.

Για το θέμα της έκθεσης θα μιλήσουν ο κ. Ζήσης Σκαμπάλης, Προϊστάμενος Διεύθυνσης του ΛΕΜΜ-Θ, η κα Μαρία Καζαντζίδου, Ιστορικός του ΙΑΠΕ και ο κ. Sefer Guvenc, Γενικός Γραμματέας του Ιδρύματος Ανταλλαγέντων Λωζάννης. Τα εγκαίνια θα πλαισιώσουν με τα τραγούδια τους οι χορωδίες του Ιδρύματος Ανταλλαγέντων Λωζάννης και του Δήμου Καλαμαριάς.

Η έκθεση θα φιλοξενηθεί μέχρι από τις 14 Ιουνίου μέχρι τις 16 Νοεμβρίου 2014, και στη διάρκειά της θα πραγματοποιηθούν επιστημονικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και ξεναγήσεις που σύντομα θα ανακοινωθούν.

ΠΗΓΗ: TURKISH  GREEK NEWS

ΓΕΦΥΡΑ ΦΙΛΙΑΣ μεταξύ ΕΛΛΑΔΟΣ και ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Ελλάδα-Τουρκία: Δύο λαοί κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Γέφυρα Φιλίας Μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας

15-5-2013

O Τούρκος δημοσιογράφος και συγγραφέας Uğur Oral πρόκειται να παρουσιάσει μια έκθεση φωτογραφίας στην Αθήνα με υλικό από την Σμύρνη.

Στην επιστροφή του θα πραγματοποιήσει μια αντίστοιχη έκθεση στη χώρα του για την Ελλάδα, με φωτογραφικό υλικό που θα συλλέξει κατά την παραμονή του στη χώρα μας.
O πολυχώρος Booze Cooperativa θα φιλοξενήσει την έκθεση φωτογραφίας του Τούρκου καλλιτέχνη Uğur Oral με θέμα: "Under The Same Sky" (Κάτω Από Τον Ίδιο Ουρανό), από τις 24 Μαΐου  έως τις 3 Ιουνίου του 2013. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Uğur Oral (ο οποίος ασχολείται με τη φωτογραφία εδώ και πολλά χρόνια) έχοντας πραγματοποιήσει τέσσερις προσωπικές του εκθέσεις στην Τουρκία, στην έκθεση αυτή, θα παρουσιάσει τις ομορφιές της γειτονικής μας χώρας. Το καλλιτεχνικό φάσμα του Uğur Oral αποτελείται κυρίως από θέματα που αφορούν τη φύση, την ιστορία, τον πολιτισμό και τον άνθρωπο. Ο ίδιος αναφέρει ότι αντί να “κάνει τέχνη”, προτιμά να μοιράζεται την τελειότητα των οπτικών του εμπειριών, προσπαθώντας να αντικατοπτρίσει, συναισθήματα όπως η αγάπη για την γαλήνη, την ειρήνη και τον άνθρωπο.
Μια άλλη πτυχή των εκθέσεων του Uğur Oral είναι ο συνδυασμός της φωτογραφίας με τη φιλοσοφία. Όντας συγγραφέας φιλοσοφικών άρθρων, τα μικρά του δοκίμια που συνοδεύουν τις φωτογραφίες εξήγειραν έντονα το ενδιαφέρον των επισκεπτών στην τελευταία του έκθεση. Ο Oral θα παρουσιάσει φιλοσοφικά δοκίμια σε συνδυασμό με φωτογραφίες στους επισκέπτες της έκθεσής του στην Αθήνα. Ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά: "Στοχεύω να αγγίξω τους επισκέπτες με τις φωτογραφίες μου, οδηγώντας τους, ταυτόχρονα, σε ένα πνευματικό ταξίδι μέσα από τα φιλοσοφικά μου δοκίμια". Δηλώνει, επίσης, ότι δεν βλέπει το γεγονός αυτό απλώς ως την έκθεση ενός Τούρκου καλλιτέχνη φωτογράφου, αλλά περισσότερο ως μια πολιτισμική γέφυρα μεταξύ των δύο χωρών. "Θα φωτογραφίσω την Αθήνα κατά τη διάρκεια των πέντε ημερών της παραμονής μου για την έκθεση και στη συνέχεια θα πραγματοποιήσω μια έκθεση για την Αθήνα στην Τουρκία, όταν επιστρέψω. Πρωταρχικός μου στόχος  είναι να δημιουργηθεί ένας πιο ισχυρός σύνδεσμος μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών χρησιμοποιώντας την παγκόσμια γλώσσα της φωτογραφίας. Ενεργώντας ως πολιτιστικός εκπρόσωπος μεταξύ των δύο χωρών είναι κάτι που με γεμίζει με υπερηφάνεια και ευτυχία», εξηγεί.
Η έκθεση θα αποτελείται από 40 φωτογραφίες της Σμύρνης που θα πλαισιώνονται από 40 φιλοσοφικά δοκίμια του Uğur Oral.

ΠΗΓΗ: TURKISH GREEK NEWS

"Η ΑΛΛΗ ΚΩΜΟΠΟΛΗ"

Ένας Έλληνας και μια Τουρκάλα. Δυο χωριά που τα χωρίζει η θάλασσα. Δυο λαοί που τους χωρίζουν η Ιστορία τους, τα εθνικά συμφέροντα και οι αμοιβαίες προκαταλήψεις. Από την ιστορική Δημητσάνα στην Πελοπόννησο στο ιστορικό Μπιργκί της δυτικής Τουρκίας. Ο συγγραφέας και μελετητής των ελληνοτουρκικών σχέσεων Ηρακλής Μήλλας και η τουρκάλα σκηνοθέτρια Νεφίν Ντιντς συνεργάστηκαν στη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ με σκοπό να καταγράψουν τις απόψεις και τη στάση Ελλήνων και Τούρκων για τον «άλλο», για τον ξένο γείτονά τους. Το 45λεπτο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η Άλλη Κωμόπολη», απόσταγμα 80 ωρών γυρισμάτων,  προβλήθηκε στο Cotsen Hall της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (Αναπήρων Πολέμου 9, Κολωνάκι), την Τρίτη 15 Οκτωβρίου, στις 7.00 μ.μ.

Το ντοκιμαντέρ, που τον Δεκέμβριο του 2011 έλαβε το Βραβείο Ειδικού Ντοκιμαντέρ στο 16ο Τουρκικό Πολιτιστικό Φεστιβάλ στη Βοστόνη και τον Οκτώβριο του 2012 το Βραβείο για το Καλύτερο Ιστορικό Ντοκιμαντέρ του Ελληνικού Φεστιβάλ του Σικάγο, παρουσιάζει όψεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων που την ύπαρξή τους ως μοντέρνοι πολίτες της Ευρώπης προτιμούμε να μην παραδεχόμαστε: την προκατάληψη, τα στερεότυπα που διαιωνίζονται, τη δυσπιστία απέναντι στο «άλλο». Όπως καταθέτει ο Ηρακλής Μήλλας, «Οι κάτοικοι των δύο πόλεων απορρίπτουν ή προσπαθούν να αποσιωπήσουν γεγονότα τα οποία αντιτίθενται στα πιστεύω τους. Ειδικά οι πιο μορφωμένοι επαναλαμβάνουν "με απόλυτη πεποίθηση", όπως είπε ένας από αυτούς, ότι δεν υπάρχει καμία προκατάληψη στην πόλη τους απέναντι στο "άλλο". Το φταίξιμο είναι μόνο της "Άλλης Κωμόπολης"». Η κάμερα όμως είναι μάρτυρας μιας διαφορετικής πραγματικότητας.

«Την τελευταία δεκαετία επικρατεί ηρεμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Παραμένουν, ωστόσο, κάποια σοβαρά προβλήματα που εγκυμονούν κινδύνους. Η διαφωνία για το Αιγαίο, τα δικαιώματα των μειονοτήτων και το Κυπριακό ζήτημα είναι ακόμα σε εκκρεμότητα. Αυτές οι πολιτικές διαμάχες είναι πιο δύσκολο να λυθούν όταν αρνητικές αντιλήψεις σχετικά με τον "άλλο" είναι ακόμη ευρέως διαδεδομένες και στις δύο κοινότητες μια και αναμοχλεύονται συνεχώς στα μέσα ενημέρωσης, την εκπαίδευση, τον πολιτικό λόγο, τη λογοτεχνία κτλ.» εξηγεί ο Ηρακλής Μήλλας. Αυτές τις αντιλήψεις καταγράφει το ντοκιμαντέρ δείχνοντας ότι «οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα αναπαράγονται επί καθημερινής βάσης σε συζητήσεις και στις δύο κοινωνίες και ότι οι ίδιοι οι φορείς λήψης αποφάσεων βρίσκονται υπό την αρνητική επιρροή τους».

«Στο ντοκιμαντέρ μας για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, "Η Άλλη Κωμόπολη", προσπαθήσαμε να δείξουμε ότι και οι δύο κοινωνίες έχουν ευθύνη για το γεγονός ότι αναβιώνονται εθνικές προκαταλήψεις, στερεότυπα και δυσπιστία για το "άλλο", κάτι που κατά συνέπεια παρεμποδίζει την αμοιβαία κατανόηση», διευκρινίζει ο Ηρακλής Μήλλας, για αυτή την ταινία για τις εθνοτικές διαφορές η οποία προσπαθεί να τοποθετηθεί στη νηφάλια ζώνη μεταξύ των ντοκιμαντέρ που ρίχνουν όλη την ευθύνη στον «άλλο» και εκείνων που αρνούνται αφελώς την ύπαρξη διαφορών, εντάσεων και προκαταλήψεων.

Το ντοκιμαντέρ δίνει αφορμή για συζήτηση για τις εκπαιδευτικές πρακτικές, τις δημόσιες τελετές και ομιλίες και για την εικόνα του έθνους και του «άλλου» που συγκροτείται μέσα στα μουσεία αλλά και κοινές ανθρώπινες ανάγκες: την ανάγκη για ασφάλεια και ειρήνη όπως και την ανάγκη να είμαστε περήφανοι για το έθνος μας, για την ταυτότητά μας, για τη χώρα και τη ζωή που ζούμε.

Η ταινία, στην οποία ακούγονται ελληνικά και τουρκικά, παρουσιάστηκε με αγγλικούς υπότιτλους.

THE OTHER TOWN

The Other Town

October 15, 2013 19:00

ASCSA, Cotsen Hall, 9 Anapiron Polemou, 106 76 Athens

Documentary Film & Discussio

Presented by   

The Gennadius Library

Speaker

Nefin Dinc (Director) & Hercules (Iraklis) Millas (Writer)

210-72.10.536 (ext. 101)

Is “The Other Town” Similar to Our Town? A documentary on ethnic controversies

(By H. Millas)

Documentaries on ethnic groups which are in conflict are mostly of two kinds. Either they blame the “other side” for all the ills or they try to show that there has been a kind of misunderstanding and that both sides are innocent. The first kind reflects the nationalist approach: the “other” is responsible, we are the victims! The second approach is good-willing and reconciliatory but unrealistic and even naive. In our documentary on Greek-Turkish relations, The Other Town, we tried to show that there is something in the wrong in both societies that recreates national prejudices, stereotypes and mistrust for the “other” that in consequence impedes mutual understanding. 

The Greek-Turkish relations are calm the last decade. Some serious problems still remain, however, and they pose as potential danger. The disputes over the Aegean (gray zones and claims on sovereignty rights about continental shelves etc.), the minority rights and the Cyprus issue are still pending. These political controversies become more difficult to solve when perceptions about a “negative other” are still widespread in both communities and they are continuously recreated through media, schooling, political discourse, literature etc. Maybe even worse is that the two sides in conflict do not even suspect that prejudices and stereotypes are daily produced in everyday talk within both societies and that the decision makers themselves are under their negative influence. This is a vicious circle where prejudices cause tension which reinforces prejudices anew.  

The “Other Town” examines not only how the two sides think and feel about the past and the “other,” but also the environment in which these opinions are formed. The educational practices, the public ceremonies and speeches, the museums and the monuments are all means that shape this environment. The attitudes of the young and old people with whom we talked also showed that nations mostly believe what they have been told to believe. They feel happy when they exalt their side, i.e. their nation, and when they treat the “other” as a scapegoat. They base their identity on all these constructions. Most importantly, they are far from awareness of what forms their opinions and perceptions. Therefore, the film can be utilized to study national identity, frozen conflicts, and deadlocks in conflict resolution.  

All contemporary societies have certain characteristics in common, so this film should interest a wide circle of viewers. Love and hate, insecurity and pride, attachment to communal myths and compassion, fear and desire for peace (or for strife), ethnic prejudices and stereotypes are all human features and shared by many communities.

The director Nefin Dinç and I worked for more than a year to complete the filming in two lovely towns, the first in Greece and the second in Turkey. The Greek town is in the center of the Peloponnese (southern Greece) and is famous for its contribution to the 1821 Greek revolt against the Ottoman rule. The town produced much of the gun powder needed during the revolution. Dimitsana is now a winter resort area that attracts visitors and tourists. It is also known as a historically religious center. Picturesque monasteries as well as the residences of historic religious personalities populate the area. For example, the house of Patriarch Grigorios, who was hanged in Istanbul by the Ottoman authorities when the revolt began, has been turned into a museum.  

Birgi is a historic town in Western Turkey (Anatolia), near Ödemiş, with many mosques and other monuments that attract tourists. Once a Byzantine town (Pyrgion), in the 14th century it became the capital of Aydınoğulları, a Turkic emirate. According to a legend, Umur Bey, who was from Birgi, was the first Turkish sailor to reach the Peloponnesus and fight there. In the first quarter of the 20th century the town was inhabited by both Turks and Greeks. Its present proud inhabitants narrate stories about the “efes” and the “zeybeks,” the legendary warriors that fought against the Greek army that invaded and occupied the area during the years 1919-1922.

We talked to many people in both towns, and asked questions about the way they perceive their history and the role and character of the “other.” We observed that the blend of “us-other” operates for both groups with reference to their identity. We watched how the public sphere influences young and old, and how people react to related “difficult” questions. Stereotypes characterize the discourse of the inhabitants of the two towns:  the “other” is negative because he is the same throughout history. Insecurity related to sovereignty is the second aspect: “they invaded our land, they may do it again!” Both the stereotypes and the insecurities are justified by references to old times.

The past is projected into the future. “History” is reminded and reproduced by various means but always one-sided. The “other’ is being taught stereotypically not only in classrooms as shown in the film but by many other public manifestations: The national celebrations foster militarism, the museums and the monuments reinforce the national myths that recreate the bipolar controversy. The residents of the two towns either reject or try to silence events that they contradict their beliefs. Especially the better educated ones repeat “with absolute confidence”, as one of them said, that there is no prejudice in their town vis-à-vis the “other”. It is only “the other town” to be blamed. 

       

The documentary also shows that there are exceptions to the rule. There are individuals who clearly express their concern for the “education” that is dominant in the two societies.

A booklet accompanies the documentary where some scenes are further discussed and some recurring questions put after the projections are answered.  The problematic of the film can be summarized in a passage that is included in this booklet: “Why is the past interpreted so differently in the two countries? When and how did these mutual prejudices arise? Is our hatred and distrust of one another the result of what happened in the past or a reflection of what we’ve been told at school, at home, or on television?”

Various universities at present make use of this documentary to discuss issues of political science, conflict resolution, national images and stereotypes, international relations. 

The film has won the Audience Award at the Thessaloniki International Documentary Film Festival (March 2011) where it made its premiere. Until now The Other Town was shown in many festivals, in universities and in institutions in Turkey, in Greece, in the USA, etc. In December 2011 it received the Special Documentary  award in the 16. Boston Turkish Cultural Festival and in October 2012 the Best Historical Documentary Award at the Greek Film Festival of Chicago. It has not been in the market yet. The residents of the two towns speak, naturally, in Turkish and Greek and at present there are two versions of the film: One with English subtitles and one with Turkish subtitles. The original filming exceeds eighty hours but the documentary itself is forty five minutes.

Our documentary is critical to the “educational” practices of Greece and Turkey. The negative effects can be traced in what both sides say about the “other”. We were worried we will face reactions from the audience. On the contrary and to our great relief we received almost in all cases only positive comments. We believe that this shows that both communities are ready to face their shortcomings once these are presented impartially.

Nefin Dinc, worked as an Associate Professor at State University of New York at Fredonia until June 2013 and she is now in Turkey working on her new documentary projects. She studied Economics at Ankara University, Political Science Faculty. She has a Masters degree in Media and Culture from Strathclyde University, Scotland as well as a MFA degree in Documentary Filmmaking from the University of North Texas, U.S.A. She produced six documentaries and she is also the Project Director of Youth Filmmaking Project in Turkey which is a project sponsored by the U.S. Department of State, teaching young Turkish students how to make short films, for which she is now working on the documentary film.

Hercules (Iraklis) Millas was born and brought up in Turkey and presently lives in Greece. He has a Ph.D. degree in political science and a B.Sc. in civil engineering. In the years 1968-1985 he worked as a civil engineer in various countries. He contributed in establishing the Greek literature department at Ankara University and he taught Turkish literature and history at Greek universities. His translations, mostly Greek and Turkish poetry, comprise publications of more than twenty books. He published ten books and many articles on Greek-Turkish relations, focused on interethnic perceptions, stereotypes and images. He received the ‘Abdi Ipekçi Peace Award’, the ‘Dido Sotiriou’ award of the Hellenic Authors’ Society and the award ‘Free Thinking’ of Publishers’ Association of Turkey.”

The film will be shown with English subtitles & the discussion will be in English. Languages spoken in the film: Greek and Turkish.

"ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ" της Μαρίας Ηλιού

Με αφορμή το ότι  η σκηνοθέτις Μαρία Ηλιού και ο ιστορικός Αλέξανδρος Κιτροέφ, αφού παρουσίασαν το 2012 στο Μουσείο Μπενάκη αλλά και στους κινηματογράφους το έργο: ΣΜΥΡΝΗ, Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΙΑΣ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ 1900-1922, παρουσιάζουν τώρα στους κινηματογράφους( ΕΛΛΗ ΚΑΙ ΚΗΦΙΣΙΑ1-2CINEMAX-CYTA στην Αθήνα, Κυριακές πρωί στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ στην Πειραιώς, στον κινηματογράφο ΟΛΥΜΠΙΟΝ στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ και στον κινηματογράφο ATLAS στην οδό του ΠΕΡΑ [ Istiklal ] στην Κωνσταντινούπολη ) το δεύτερο μέρος με τίτλο ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ σε σχέση με το Διωγμό και την Ανταλλαγή των πληθυσμών της Τουρκίας και της Ελλάδας το 1922-1924, παραθέτουμε ένα κείμενο της Μαρίας Ηλιού όπως αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΒΗΜΑ της Κυριακής 8-9-2013.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
Της Μαρίας Ηλιού

« Μια προσωπική αφήγηση

Από τη σκηνοθέτιδα

της ταινίας για την 

Ανταλλαγή των πληθυσμών.

Το παιδικό βίωμα και η 

Άλλη ματιά στην Ιστορία»

Εδώ και χρόνια δεν μπορώ να ξεχάσω αυτήν την εικόνα: Σε έναν ήσυχο κήπο, το θετό μου πατέρα, τον Τάκη που με μεγάλωσε μετά το θάνατο του πατέρα μου, του Σμυρνιού Ανδρέα, να μου διηγείται πως στην ηλικία των επτά, είδε ξαφνικά τον δικό του πατέρα, Έλληνα προύχοντα του Πόντου, νεκρό, να αιωρείται κρεμασμένος από ένα δέντρο στην αυλή του διοικητηρίου της Κερασούντας. Η καρδιά μου –ήμουν ίσως δέκα χρονών- κόντευε να σπάσει από τη φρίκη.

Και ύστερα ερχόταν η διήγηση πως ο μικρός Τάκης τότε, κατάφερε να σωθεί και να φύγει κρυφά από τον Πόντο με τη βοήθεια ενός Τούρκου γείτονα.

Για πολλά χρόνια για τη δική μας οικογένεια υπήρχε μόνο η Καταστροφή και ο πόνος του Διωγμού των δικών μας ανθρώπων. Η υπόσχεση στον Τάκη όταν έφευγα για σπουδές κινηματογράφου στην Ιταλία να κάνω κάποτε μια ταινία για τον Διωγμό έμεινε για τρεις δεκαετίες ανεκπλήρωτη.

Λίγα χρόνια μετά τη γέννηση της κόρης μου, σε ένα ταξίδι σε ένα Φεστιβάλ κινηματογράφου στην Σμύρνη, είδα με έκπληξη τον οικονομολόγο Muffit Bodur να δακρύζει μιλώντας για το πως αναγκάστηκε η Μουσουλμανική οικογένεια της γυναίκας του να φύγει από τη Θεσσαλονίκη με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών του 1923.

Όταν άρχισα να ζω και να εργάζομαι πιο πολύ στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα, μετά από έρευνα σε διάφορα αρχεία, όπως το αρχείο του Ερυθρού Σταυρού στη Γενεύη, πολλές από τις βεβαιότητες που είχα από παλιά κατέρευσαν. Σίγουρα οι διαδοχικοί διωγμοί των Ελλήνων από την Μικρά Ασία ήταν τρομακτικά τραγικοί και βίαιοι με αποκορύφωμα τον μεγάλο διωγμό του ‘22 και σε νούμερα που ξεπερνούν το εκατομμύριο μόνο για το 1922 αλλά και η αναγκαστική αναχώρηση των μουσουλμάνων από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Ανταλλαγής- κάτι που συνήθως δεν σκεφτόμαστε από αυτήν την πλευρά του Αιγαίου- ήταν επίσης μια ιστορία ξεριζωμού.

Η παλιά μου επιθυμία και υπόσχεση να κάνω μια ταινία για τον Διωγμό των δικών μας ανθρώπων, άρχισε να ολοκληρώνεται μέσα μου: Nαι θα ήταν μια ταινία για τον Διωγμό αλλά θα ήταν συγχρόνως και μια ταινία για την Ανταλλαγή των πληθυσμών της Τουρκίας και της Ελλάδας, τόσο των Ελλήνων ορθοδόξων, όσο και των Τούρκων μουσουλμάνων.

Η ευκαιρία ήρθε πριν από λίγα χρόνια όταν στην Αμερική την ίδια περίοδο που δουλεύαμε για το Σμύρνη: Η Καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης, ανακάλυψα άγνωστα φιλμάκια και φωτογραφίες από το Διωγμό αλλά και από την Ανταλλαγή των πληθυσμών.

Συγχρόνως είχε ήδη ξεκινήσει από Το Ταξίδι, το Ελληνικό Όνειρο στην Αμερική ( παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπενάκη το 2007), μια ευτυχισμένη συνεργασία με τον ιστορικό Αλέξανδρο Κιτροέφ. Συνεχίσαμε να συνεργαζόμαστε για τη Σμύρνη αλλά και για το Από τις δυο πλευρές του Αιγαίου και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ήταν σα να σκάβαμε το ίδιο τούνελ από δυο διαφορετικές πλευρές. O Αλέξανδρος από τη μεριά του ιστορικού και εγώ από την μεριά του κινηματογραφιστή που οι εικόνες γίνονται μέσα του αφηγηματικό υλικό.

Κι έτσι έφτασε η στιγμή να μιλήσουμε τόσο για τον Διωγμό όσο και για την Ανταλλαγή, τιμώντας τον κόσμο που χάθηκε, τον κόσμο που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις εστίες του, αλλά επίσης τιμώντας και την επιστήμη της ιστορίας.

Το ντοκιμαντέρ και η έκθεση αυτή παρουσιάζονται 90 χρόνια μετά τον Διωγμό του 1922.

Από τη μια φέρνουμε πίσω τις ξεχασμένες εικόνες σε κλειστά ντουλάπια από Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά αρχεία, από την άλλη μια νέα προσέγγιση στην ιστορία του Διωγμού και της Ανταλλαγής: Mια οπτική που κρατά αποστάσεις τόσο από μια εθνικιστική αφήγηση όσο και από νεώτερες απόπειρες που υπερτονίζουν τις κοινές εμπειρίες ξεχνώντας τις διαφορές. Ξεχνώντας πως πριν την Ανταλλαγή ζήσαμε ένα Διωγμό.

Αυτή η ταινία εκπληρώνει μια υπόσχεση αλλά έγινε και με την πεποίθηση πως δεν υπάρχει προνόμιο στον πόνο.

Συγχρόνως η ταινία έγινε με την πεποίθηση και την ανάγκη της αναγνώρισης ότι οι Μικρασιάτες πρόσφυγες που έφτασαν στην Ελλάδα με τραγικές συνθήκες το 1922, πρόσφεραν πολλά σε αυτήν χώρα μεταμορφώνοντας την για πολλές δεκαετίες με τη διαφορετική τους ματιά και με τη δημιουργικότητά τους.

H προηγούμενη, πρόσφατη ταινία και έκθεση Σμύρνη και η νέα Από τις δυο πλευρές του Αιγαίου λειτουργούν ανεξάρτητα αλλά και αποτελούν μια ενότητα.

Η πρώτη μιλούσε για τους Έλληνες και τους Αρμένιους που χάθηκαν στην Καταστροφή αλλά συγχρόνως θύμιζε ότι η Σμύρνη είναι μια πόλη και μια έννοια που συνδέεται με τον κοσμοπολιτισμό και τη χαρά της ζωής. Η δεύτερη που διηγείται την ιστορία του Διωγμού και του ξεριζωμού, έγινε με την ελπίδα πως τόσα χρόνια μετά τα δραματικά γεγονότα του 1922-1924 μπορούμε να διηγηθούμε ολόκληρη την ιστορία και από τις δυό πλευρές του Αιγαίου.

Ελπίζω πραγματικά πως έφτασε η στιγμή να αναγνωρίσουμε πως τα παιδιά και τα εγγόνια των προσφύγων και από τις δυό μεριές της θάλασσας μπορούν να διηγηθούν από κοινού τις ιστορίες τους, έτσι όπως με τα συχνά ταξίδια στο Αιγαίο, με την ειρήνη ανάμεσα στα δυό κράτη, μας δίνεται η δυνατότητα να δούμε με μια νέα ματιά την ιστορία μας.

Το ντοκιμαντέρ «ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ»  βασίζεται στην ιδέα ότι έφτασε η στιγμή να αναγνωρίσουμε πως τα παιδιά και τα εγγόνια των ελληνορθόδοξων και μουσουλμάνων προσφύγων, μπορούν να διηγηθούν από κοινού τις ιστορίες τους, πως έφτασε η στιγμή να διηγηθούμε ολόκληρη την ιστορία και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου και όχι μόνο τη μισή.

Ιστορικοί από την Αμερική, την Ευρώπη, την Ελλάδα και την Τουρκία, μιλούν για την μεγάλη Ιστορία ενώ πρόσφυγες, πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου, αφηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες. Οι οικογενειακές μικροϊστορίες εκτυλίσσονται στα παράλια της Μικράς Ασίας, στον Πόντο και την Καππαδοκία, αλλά και τη βόρειο Ελλάδα και την Κρήτη. Μάλιστα δύο από τους ομιλητές, η Καλλιόπη, κόρη ελληνορθόδοξων προσφύγων από την Καππαδοκία, διηγείται την ιστορία της στα Τουρκικά και ο Husnu, γιός Μουσουλμάνων προσφύγων από την Κρήτη διηγείται την ιστορία της οικογένειάς του στα Κρητικά.

Οι εκτοπισμένοι πληθυσμοί και τα παιδιά τους δημιούργησαν μια προσφυγική ταυτότητα που τους βοήθησε να αντιμετωπίσουν το τραύμα της υποχρεωτικής μετανάστευσης. Οι μνήμες των χαμένων πατρίδων έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη δημιουργία προσφυγικής ταυτότητας μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο που είχε την ίδια γλώσσα και θρησκεία. Το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών στην Ελλάδα και το Ίδρυμα της Συνθήκης της Λοζάνης στην Τουρκία συνέβαλαν στη διατήρηση της κληρονομιάς και της μνήμης των προσφύγων και των ανταλλαγμένων πληθυσμών. Τις τελευταίες δεκαετίες μια νέα έννοια μνήμης και νοσταλγίας έχει αναδυθεί και οι απόγονοι των προσφύγων κάνουν τακτικά επισκέψεις στις ιδιαίτερες πατρίδες των προγόνων τους στην Ελλάδα και την Τουρκία.

           

Μια έκθεση για την ελληνοτουρκική φιλία

Ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας  του Δήμου Αθηναίων και το Γενικό Προξενείο της Τουρκίας Αθηνών - Πειραιώς διοργανώνουν, σε συνεργασία με τις γκαλερί Artis causa της Θεσσαλονίκης και Τεχνοχώρος Art Gallery της Αθήνας, την έκθεση "Dostluk - Φιλία", από 15 έως 26 Φεβρουαρίου 2013 στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων. 
Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Mustafa Özel, Füruzan Şimşek,  Ayşecan Kurtay,  Arda Yalkın,   Hande Şekerciler,  Didem Ünlü,  Beyza Boynudelik, Μιχάλης Αρφαράς,  Στάθης Βατανίδης ,  Άρις Γεωργίου, Μανόλης Γιανναδάκης, Βασίλης Καρακατσάνης, Γιάννης Κουτρούλης, Αλεξάνδρα Μαράτη, Σταύρος Παναγιωτάκης, Γιώργος Τσακίρης, Δήμητρα Χανιώτη. 
Πρόκειται για μια έκθεση γεμάτη συναισθήματα αλληλεγγύης και φιλίας, η οποία, με επίκεντρο την εικαστική τέχνη, απλώνει γέφυρες στους δύο λαούς. 
Επτά Τούρκοι και δέκα Έλληνες καλλιτέχνες ενώνουν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν τη δουλειά τους σε μία έκθεση φιλίας και αλληλογνωριμίας των δύο λαών. 

Νέοι καλλιτέχνες που ζουν κι εργάζονται στην Κωνσταντινούπολη, με διαφορετικά εκφραστικά μέσα ο καθένας, αντλούν την έμπνευσή τους από τη νοσταλγική ατμόσφαιρα της Πόλης. Ένας πηγαίος συνδυασμός μιας σύγχρονης γραφής με την παράδοση της Ανατολής, βαριά σε μύθους, ιστορία,συναισθήματα και τεχνοτροπίες. Η σύγχρονη τέχνη ανθεί στην Τουρκία, κατά έναν περίεργο όμως τρόπο, αφομοιώνεται μέσα στο κλίμα της χώρας και αποκτά έναν ιδιαίτερο, προσωπικό, έως και αναγνωρίσιμο χαρακτήρα. 

Παράλληλα δέκα γνωστοί  Έλληνες καλλιτέχνες πλαισιώνουν και στηρίζουν την έκθεση αυτή και με τη δική του καλλιτεχνική γραφή ο καθένας απαντά και υποδέχεται τους φιλοξενούμενους φίλους μας. 

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Muhsin Bilge.